مىپذيرد و معلوم است كه مشركان جز به دوزخ دعوت نمىكنند . ولى استدلال به عموم تعليل قابل مناقشه است . زيرا از احاديث و ادله ديگر بر مىآيد كه به طور معمول زن از همسر خود تأثير عقيدتى مىپذيرد و عكس اين امر نادر است . اگر بنا باشد كه ازدواج موجب تغيير عقيده گردد ، احتمال تأثيرپذيرى زوجه از زوج بسيار بيشتر است و لااقل در آن ازمنه اين چنين بوده است . به همين جهت ، مشهور فقها مىپذيرند كه زوجه يك مرد شيعه از اهل سنت باشد ولى عكس آن را نمىپذيرند زيرا چه بسا تشيع مرد موجب شود كه زوجه و خانواده‌اش و اولاد آنها به تشيع بگروند ، ولى عكس اين كمتر اتفاق مىافتد . لذا به احتمال زياد اين بخش از آيه صرفاً به ذيل آيه ( ازدواج زنان با مردان مشرك ) بازگردد و به صدر آيه مربوط نباشد . به هر حال فقره مذكور چنين دلالتى كه در جواهر مطرح شده ، ندارد . نتيجه‌گيرى : از مباحث پيشين مىتوان نتيجه گرفت كه دلالت آيه 221 بقره بر مدعا ( يعنى حرمت نكاح با اهل كتاب ) تمام نيست و هر سه استدلال مذكور قابل مناقشه است . در ادامه درس دلالت آيه 10 سوره ممتحنه را بر مطلب بررسى مىكنيم . د ) بررسى دلالت آيه 10 سوره ممتحنه ( وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ . . . ) بر حرمت نكاح با اهل كتاب . 1 ) نحوه استدلال به آيه شريفه : از جمله ادله‌اى كه فقها براى حرمت نكاح با اهل كتاب و كفار مورد استناد قرار داده‌اند ، آيه شريفه « وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ » است كه كسانى چون شيخ رحمه الله و مرحوم طبرسى و ديگران اين نكته را مطرح كرده‌اند . در روايات متعددى هم به اين آيه استدلال شده است . در اين آيه از نكاح به « عصمت » تعبير شده است و اطلاق